ពាណិជ្ជកម្មកម្ពុជា-ចិនកើនឡើង២៦% ឡើងថ្លៃ៩,២ពាន់លានដុល្លារក្នុងឆ្នាំ២០១៨
អ្នកជំនាញនិយាយថា កម្ពុជារក្សាអតិរេកពាណិជ្ជកម្មជាមួយចិន ភាគច្រើនដោយសារតួនាទីរបស់ខ្លួនជាមជ្ឈមណ្ឌលផលិតកម្មដែលមានតម្លៃទាប។
ពាណិជ្ជកម្មទ្វេភាគីរវាងកម្ពុជា និងចិនបានកើនឡើងលើសពី ៩,២ ពាន់លានដុល្លារក្នុងរយៈពេល ៦ ខែដំបូងនៃឆ្នាំ ២០២៥ ដែលតំណាងឱ្យការកើនឡើង ២៦ ភាគរយបើធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នាកាលពីឆ្នាំមុន នេះបើយោងតាមរបាយការណ៍ថ្មីៗពីអគ្គនាយកដ្ឋានគយ និងរដ្ឋាករ (GDCE)។
តួលេខចុងក្រោយបង្ហាញថា ទំហំពាណិជ្ជកម្មសរុបរវាងប្រទេសទាំងពីរឈានដល់ ៩,២៧ ពាន់លានដុល្លារ ចាប់ពីខែមករា ដល់ខែមិថុនា ឆ្នាំ ២០២៥ កើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងពី ៧,៣១ ពាន់លានដុល្លារ ក្នុងរយៈពេលដូចគ្នាក្នុងឆ្នាំ ២០២៤។
ដោយបំបែកតួលេខ ការនាំចេញរបស់កម្ពុជាទៅកាន់ប្រទេសចិនបានធ្លាក់ចុះបន្តិច ដោយធ្លាក់ចុះ ៧,៩ ភាគរយពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ មកនៅត្រឹម ៧៥០,៦១ លានដុល្លារអាមេរិក។ នេះផ្ទុយស្រឡះជាមួយនឹងការនាំចូលពីប្រទេសចិន ដែលបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង 31.2 ភាគរយ ដែលឈានដល់ 8.52 ពាន់លានដុល្លារក្នុងអំឡុងឆមាសទីមួយនៃឆ្នាំនេះ។
ទិន្នន័យនេះគូសបញ្ជាក់ពីភាពរឹងមាំនៃទំនាក់ទំនងសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជា-ចិន។ ប្រទេសចិននៅតែជាដៃគូពាណិជ្ជកម្មកំពូលរបស់កម្ពុជា ដោយផ្គត់ផ្គង់ទំនិញជាច្រើនប្រភេទ រួមមាន គ្រឿងម៉ាស៊ីន គ្រឿងអេឡិចត្រូនិច សម្ភារៈសំណង់ និងវត្ថុធាតុដើមសម្រាប់ផលិតកម្មក្នុងស្រុក។
មន្ត្រីបានចាត់ទុកការអនុវត្តពាណិជ្ជកម្មដ៏រឹងមាំមួយផ្នែកដល់ការអនុវត្តកិច្ចព្រមព្រៀងពាណិជ្ជកម្មសេរីកម្ពុជា-ចិន (CCFTA) ដែលបានចូលជាធរមានក្នុងខែមករា ឆ្នាំ 2022។ កិច្ចព្រមព្រៀងនេះបានផ្តល់នូវការកាត់បន្ថយពន្ធគយ និងអនុគ្រោះពន្ធលើផលិតផលរាប់រយមុខ ដែលជំរុញឱ្យមានសកម្មភាពអាជីវកម្មកាន់តែច្រើនរវាងប្រជាជាតិទាំងពីរ។
CCFTA រួមជាមួយនឹងយន្តការក្នុងតំបន់ដូចជា RCEP កំពុងបើកឱកាសកាន់តែច្រើនសម្រាប់ផលិតផលកម្ពុជានៅក្នុងទីផ្សារប្រទេសចិន។
ប្រទេសចិនក៏នៅតែជាដៃគូវិនិយោគដ៏សំខាន់ និងជាដៃគូផ្នែកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ តាមរយៈគំនិតផ្តួចផ្តើមទូលំទូលាយ ដូចជាគំនិតផ្តួចផ្តើមខ្សែក្រវ៉ាត់ និងផ្លូវ (BRI) ជាដើម។ ជាមួយនឹងការដឹកជញ្ជូន និងការសម្របសម្រួលពាណិជ្ជកម្មមានភាពប្រសើរឡើង អាជ្ញាធររំពឹងថាពាណិជ្ជកម្មទ្វេភាគីនឹងរក្សាសន្ទុះខ្លាំងនៅក្នុងឆមាសទីពីរនៃឆ្នាំនេះ។
កម្ពុជាបន្តរក្សាអតិរេកពាណិជ្ជកម្មជាមួយប្រទេសចិន ដែលភាគច្រើនគាំទ្រដោយតួនាទីរបស់ខ្លួនជាមជ្ឈមណ្ឌលផលិតកម្មតម្លៃទាប។ ប៉ុន្តែអតិរេកនោះបិទបាំងបញ្ហាប្រឈមរចនាសម្ព័ន្ធកាន់តែស៊ីជម្រៅដែលត្រូវការការយកចិត្តទុកដាក់ជាបន្ទាន់ នេះបើយោងតាមលោក ឡោ វិចិត្រ អនុប្រធានសមាគមពាណិជ្ជកម្មចិនកម្ពុជា (CCCA)។
ថ្លែងប្រាប់កាសែតខ្មែរថាមស៍ លោក វិចិត្រ មានប្រសាសន៍ថា អត្ថប្រយោជន៏ពាណិជ្ជកម្មនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់កម្ពុជាកើតចេញពីការអនុគ្រោះដល់ទីផ្សារក្នុងទ្វីបអឺរ៉ុប និងសហរដ្ឋអាមេរិកក្រោមស្ថានភាពប្រទេសអភិវឌ្ឍន៍តិចតួច (LDC) រួមជាមួយនឹងតម្លៃផលិតកម្មប្រកួតប្រជែងដែលទាក់ទាញការវិនិយោគពីបរទេស។
លោក វិចិត្រ មានប្រសាសន៍ថា “ប្រទេសកម្ពុជាបានក្លាយជាគោលដៅវិនិយោគដ៏ពេញចិត្ត ដោយសារតម្លៃផលិតកម្មប្រកួតប្រជែង” ប៉ុន្តែការពិតគឺថាផលិតផលភាគច្រើនដែលយើងនាំចេញ ដូចជាសម្លៀកបំពាក់ ស្បែកជើង និងទំនិញធ្វើដំណើរ ពឹងផ្អែកខ្លាំងលើវត្ថុធាតុដើមនាំចូល។
លោកបានដកស្រង់ទិន្នន័យថ្មីៗពី GDCE ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួននូវអតិរេកពាណិជ្ជកម្មជាមួយប្រទេសចិន។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី លោក វិចិត្រ បានកត់សម្គាល់ថា អតិរេកនេះត្រូវបានជំរុញដោយទំនិញនាំចេញឡើងវិញដែលផលិតដោយប្រើធាតុចូលរបស់ចិន ជាជាងដោយវត្ថុធាតុដើមក្នុងស្រុក។
លោកបានបន្តថា៖ «ឥឡូវនេះក្រោមច្បាប់របស់អង្គការពាណិជ្ជកម្មពិភពលោក វាមិនមែនជាបញ្ហាសម្រាប់យើងក្នុងការនាំចូលវត្ថុធាតុដើមក្នុងបរិមាណច្រើនទេ ព្រោះយើងនៅតែជាប្រទេសដែលមានការអភិវឌ្ឍតិចបំផុត»។ "ប៉ុន្តែនៅពេលដែលស្ថានភាព LDC របស់យើងផុតកំណត់ - រុញពីឆ្នាំ 2027 ដល់ឆ្នាំ 2029 - យើងនឹងប្រឈមមុខនឹងតម្រូវការតឹងរ៉ឹងដើម្បីមានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការពេញចិត្តពាណិជ្ជកម្ម។"
លោកបានព្រមានថា ការរាប់ថយក្រោយដល់ឆ្នាំ ២០២៩ ធ្វើឲ្យកម្ពុជាមានច្រកចង្អៀតក្នុងការអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពក្នុងស្រុក។ លោកបានបន្តថា៖ «យើងមានពេលប្រហែលបួនឆ្នាំទៀតដើម្បីពង្រឹងផលិតកម្មក្នុងស្រុក ជាពិសេសវត្ថុធាតុដើមដើម្បីបំពេញលក្ខខណ្ឌពាណិជ្ជកម្មថ្មី»។
លោកវិចិត្របានអំពាវនាវឱ្យមានការវិនិយោគកាន់តែច្រើនក្នុងការផលិតធាតុចូលសំខាន់ៗដូចជាក្រណាត់ ខ្សែរ៉ូត ប៊ូតុង និងស្បែក ដោយកត់សម្គាល់ថាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងបែបនេះអាចកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើការនាំចូល និងកសាងមូលដ្ឋានគ្រឹះឧស្សាហកម្មដ៏រឹងមាំ។ ខណៈដែលការទទួលស្គាល់ថាការផលិតគ្រឿងម៉ាស៊ីននៅតែជាបញ្ហាប្រឈមរយៈពេលវែង លោកបាននិយាយថាវឌ្ឍនភាពក្នុងការផលិតមូលដ្ឋានគឺអាចសម្រេចបាន។
លោកក៏បានចង្អុលបង្ហាញពីសក្ដានុពលដែលមិនទាន់មានរបស់កម្ពុជាក្នុងការនាំចេញកសិផលទៅប្រទេសចិន។ លោកបានបន្តថា៖ «បច្ចុប្បន្នយើងនាំចេញផលិតផលកសិកម្មតែមួយចំនួនតូចទៅប្រទេសចិន។ «ការកែលម្អគុណភាព និងការប្រកួតប្រជែងនៃវិស័យនេះអាចជួយធ្វើពិពិធកម្មពាណិជ្ជកម្មរបស់យើង និងពង្រឹងស្ថិរភាពសេដ្ឋកិច្ច»។
ការអត្ថាធិប្បាយរបស់លោកធ្វើឡើងនៅពេលដែលកម្ពុជាបន្តធ្វើសមាហរណកម្មកាន់តែស៊ីជម្រៅទៅក្នុងខ្សែសង្វាក់ផ្គត់ផ្គង់ក្នុងតំបន់ និងពិភពលោក ដោយមានអ្នកបង្កើតគោលនយោបាយស្វែងរកវិធីកាត់បន្ថយភាពងាយរងគ្រោះ និងលើកកម្ពស់ភាពធន់នឹងឧស្សាហកម្មរយៈពេលវែង។

